Dag 006 20120620 Bensheim Bretten ca. 102 km
Henrian belde me vanmorgen wakker. Wat was ik moe. Nauwelijks geslapen.
De kamer lag op de zolder en deze was niet geïsoleerd. Alsof ik in de Sahara kwam. De ramen tegen elkaar open zetten, was maar van korte duur. Als het Veluxvenster open ging begon het prompt te regenen, dus moest het venster weer dicht.
Er stond een minibar op de kamer. De drankjes waren vrij: cola, fanta, spa rood, bier, appelsap.... Ik heb alles gedronken om maar te koelen. Daarnaast nog diverse glazen water gedronken, maar ik kon maar niet koelen. Af en toe viel ik in slaap, maar de halve nacht lag ik wakker. Dus een slecht begin van de dag; ik wist dat me dat vandaag nog zou gaan opbreken.
Het ontbijt was zoals steeds weer uitstekend. Geen gezeur over de broodjes die ik meenam. Gewoon een vriendelijke bediening. Naast me zat een Duitse PR-zakenman. We hebben heel gezellig zitten kletsen.
Kwart voor tien zat ik op de fiets.
Van Bensheim tot Weinsheim had ik een korte route ingeladen; vanaf Weinsheim had ik de route al in de navigatie staan.
Ik kan de route in vier etappes indelen.
- Door de drukke steden komen
- Een industrieel gebied met heel veel hoogspanningstorens en draden
- Door de typische Duitse staatsbossen fietsen
- Eindelijk op de route die ik zo graag fiets.
-
In Weinheim zag ik een grote fietsenzaak. Daar ben ik even gestopt. Tijdens de tweede etappe heb ik de punt van mijn zadel iets naar beneden gezet. Bij het vastdraaien van de inbusmoer, brak het kopje van de inbussleutel. (Deze had ik met mijn verjaardag van Wiel gekregen.)
' Was kann ich für Sie tun?'
'Na,der Kopf meiner Stiftschlüssel ist abgebrochen und ist im Bolzen stecken geblieben. Können Sie dem entfernen?'
'Mal gucke..... Da muss ‘ne neue Ketten drauf, Haha, Sie fahren mit Rohloffnabe, da soll neue Öl drauf kommen.... Lassen Sie das Fahrrad hier, in zwei Tagen ist es wieder Tieptop in Ordnung.'
'Lieber Jungen Mann, Warum fragen Sie mir nicht, wann zum letzten Mal das Öl gewechselt ist? Letzten Donnerstag ist neue Öl drauf gekommen!'
' Uhhh, Uhhh, Ja, ja, Rohloff hat die beste Nabe die es gibt.'
En zo duurde dat nog even. Hij sloeg als een blad aan de boom om, toen ie in de gaten kregen, dat ie mij geen knollen voor citroenen kon verkopen. Haastig hebben we afscheid genomen. Ik kreeg zelfs een hand......en dat is al wat voor de Duitsers!!!! Hahaha.
Eigenlijk liep alles wel lekker. Geen problemen met de route, met uitzonderling van Heidelberg: je moet wel bij de les blijven om door zo'n studentenstadwereldstad te komen. Daar is zoveel natuurschoon te zien, dat je nauwelijks tijd hebt om de navi in de gaten te houden.
Eerlijk is eerlijk...... Een grote stad is prachtig, maar wanneer ik door de vrije natuur fiets, komt er telkens zoiets als een gelukzaligheidsgevoel over me. En dat heb ik niet bij het kasteel van Bruchsal, hoe mooi het ook is en hoe ik dir ook kan waarderen.
Net buiten Heidelberg, kwam ik op de Heidelberg-Schwarzwald-Bodensee fahrradweg. Nou dat is heerlijk fietsen. Af en toe nog zo'n idioot als ik en verder een met de natuur.
Het versgehakte hout rook zo lekker en zuiver naar hars, dat ik me kan voorstellen als je even naar de foto kijkt je de diepe geur van het hars kunt ruiken.
Natuurlijk had ik last van de naweeën van vannacht. Rond twee uur liep het zo slecht, dat ik bewust een pauze heb ik gelast in St. Leon. Daar een kant en klaar Pizza gegeten , die nergens naar smaakte. Maar het gaf net weer voldoende energie om de volgende veertig km te fietsen.
Ik had mezelf opgelegd door te fietsen tot Bretten. Wilde minimaal aan de honderd km komen.
Daar vond ik heel snel een kamer. Metzgerei overdag en s'avonds restaurant en pension.
Tijdens het schrijven van mijn blog heb ik gegeten: Heute Schnitzel essen ohne Ende € 7,50'
Tegenover me zitten, naar het zich laat aanzien wat 'gegoede mensen'. Als ik toevallig hun kant uitkijk, kijkt een van de dames me meewarig aan, met een blik van: 'Oggerem...... dieue vent moet nog werken terwijl ie zit te eten!?
Trouwens..... ik heb nog nooit zo'n lekkere Schnitzel gegeten. Er zitten gasten die er drie naar binnen proppen!
Vanavond lig ik er vroeg in. Even wat bijslapen want morgen gaat het echt beginnen.
Overigens de foto's laten zich wat moeilijk uploaden; hier is geen wlan, dus ik moet het met de Fonicsleutel doen en dat gaat niet al te snel.
Dag 005 20120619 St.Gaor tot Bensheim 125 km
Het heeft geen zin om vroeg naar bed te gaan. Was wederom om 6.15 uur klaar wakker.
Rustig mijn tassen ingepakt, geschoren en nog eens de route bekeken. Gisteren 25 km te weinig gefietst om in Bingen te komen. Als ik vandaag in Bensheim wil zijn dan betekent dit 25 km extra.
De thuis geplande route ingeladen en het stuk tot Bingen, was toch alleen maar langs de Rijn, heb ik zonder navigatie gefietst. Let wel: De startknop was wel al in St.Gaor ingedrukt.
Het ontbijt was weer prima. Toen ik om wat aluminiumfolie vroeg kreeg ik dat, maar er ontstond een aardige discussie:
- 'Dass hatten wir nicht vereinbaret!'
- ' Kein problem, dann lege ich die Butter broten wieder zurück.'
- 'Nein,nein, das geht nicht , denn Sie haben die schon angefasst '
- 'Was tun Sie dann jetzt mit das Brot?'
- Ja, dass muss ich natürlich wegschmeisen!'
- Haben Sie dann Problemen damit wenn ich es doch mitnehmen, statt Sie es wegwerfen?'
Als blikken toen hadden kunnen doden. Maar het eerste probleem van de dag was weer opgelost.
Om 8.45 uur zat ik op de fiets. Ik had wat last van mijn zitvlak. Nee, nee, niet vanwege zadelpijn, maar vanwege de kunstof zeem. Henrian weet alles van mijn 'perzikhuidjeallergie', dat kun je hiermee vergelijken. Niet zeuren doorfietsen!
'Raindrops keep fallin' on my head'was het eerste liedje dat ik vanmorgen zong. Net voorbij St.Gaor ligt het plaatsje Bacharach. Drie maanden geleden waren we ook hier en toen had ik dezelfde gedachten . De foto van het kasteel in Bacharach is niet geweldig. Je kunt ook niet alles met de Iphone.
Voorbij Bingen, was het fietspad een zandweg. Ergens op een bankje zaten een 85-jarige meneer en mevrouw naar een ooievaarsnest te kijken. Zoals de man daarover sprak was aandoenlijk. Elke dag kwam ie kijken, of de groei van de vier jongen vorderde. Toen hij zijn jeugdherinneringen begon te vertellen, heb ik naar een excuus gezocht, om door te kunnen fietsen.
Onderweg kwam ik een jong stelletje rond de veertig tegen. Er is een code, dat de bepakte en gezakte fietsers elkaar groeten. 'Reitsma?' riep de jongeman. 'Nee, van Eyck!'. Natuurlijk werden er ervaringen uitgewisseld. Ze kwamen van Rome gefietst. Ik bekeek zijn jonge vrouw en kreeg alle waardering. Heb meteen een zielig verhaal opgehangen, waarom ik alleen fiets.
Ik wilde niet door Mainz fietsen. Dat betekende dat ik door de wijnvelden moest. Nou dat heb ik geweten. De hellingen zijn weliswaar niet lang, maar er zijn er bij die meer dan 10% stijgen. Ik ben wel een beetje trots want ik heb niet hoeven stoppen.
Je gelooft het niet, maar Duitsers hebben echt humor. Zie beide foto's.
De nauwlettende kijker/lezer ziet natuurlijk dat ik de eerste foto andersom heb gemaakt. Dat klopt: Aan het begin van de weg stond zo'n zelfde bord. Ik ging er toen vanuit dat aan het einde van het pad, voor de tegemoetkomende fietsers nog zo'n bord zou staan. Wat schetste mijn verbazing: tien meter verder hing het Schwalbe automaat.
Gek maar de paadjes langs de Rijn fietsen best lekker; je moest geconcentreerd blijven, om alle gaten te ontwijken, maar je kon toch snelheid houden. Op enig moment was het zo stil, dat het voelde als de hemel op aarde.
Een weggetje was overdekt door een prachtige treurwilg
Net voor het veerpont reed ik verkeerd.
Een bejaarde man wees me de weg en gaf me in Bensheim een goedkoop adres om te overnachten: nou, vergeet het maar.
Midden in het centrum van Bensheim zocht ik een cafeetje op voor mijn welverdiende biertje. Ik vroeg, of ze toevallig een goedkoop onderkomen wisten. Echt zoveel aardigheid, heb ik zelden meegemaakt. De eigenaar van Am-Alten-Rinnentor heeft zeker 10 hotels en pensions gebeld: Alles vol. Hij stapte zelfs in zijn auto om me naar een adres toe te brengen, waarvan hij geen telefoonnummer had.
Dat was uiteindelijk niet nodig want zijn vrouw had ondertussen een adres gevonden.
Geweldig toch! Niet?
Het café heet Am-alten_Rinnentor
Het was ook een eetcafé. Dus jullie weten al waar ik vanavond ga eten.
Ps. Morgenvroeg ruik ik naar 'ons thuis': Ik heb mijn fietsshirt met gewone zeep gewassen!
Dag 004 20120618 Leimbach St. Goar 128 km
Of de duvel ermee speelt, maar ik was weer om half zeven wakker.
Gisterenavond had ik mijn fietskleren uitgewassen en te drogen gehangen in de badkamer.
Bbbr..... Wat koud... op het blote lijf. Na vijf minuten stond ik te dampen in de kamer. Werkt beter dan een droger.
De eigenaresse had het ontbijt al klaar gezet. Je kon er wel met drie personen van eten. Verder was er nog een dame die me gisterenavond al was opgevallen. Ze was uiterst vriendelijk: 'Haben Sie gut geschlafen?.... Soll ich Ihnen die Garage aufmachen? Kann ich behilflich sein beim pakken usw, usw.'
Daar geniet Josje wel van. Zulke mooie ogen, zo'n lief stemmetje, en zulk schalks lachje! Ik liet het me heerlijk aanleunen.
Uiteraard wilde ze weten waar de tocht vandaag naar toe ging.'Nein, dass würde ich nicht empfehlen. Da gibt's Steigungen bis 19%. Ich würde den Ahrtalradweg nehmen. Die ist wohl ein bisschen länger, aber auch ganz einfach!' Mijn antwoord kennen jullie al.
Voor negen uur zat ik op de fiets. Toch maar richting Adenau. 'Kom Jos je laat je toch niet zomaar......'
Twee km verder zag ik een fietsbordje: 17 km Altenahr. Ik ben onmiddellijk omgekeerd.
Wat een goede keuze! Ik fietste mee stroomafwaarts, geen auto te bekennen en nog tijd om even aan die mooie ....' Een volkomen gevoel van vrijheid om op maandagmorgen zo vroeg door het Ahrtal te fietsen
Binnen een uur had ik meer dan twintig km gefietst, zonder een trap teveel te doen.
Altenahr lag nog in diepe rust gedompeld.
Het fietspad ging van rechts naar links over de Ahr, prachtige bruggetjes, soms eenvoudig, soms kunstwerkjes.
Door het dal loopt ook nog een treintje. De signalering deed overigens wel de wenkbrauwen fronsen.
Is dit nostalgie?
Tot aan de Rijn heb ik door het Ahrtal gefietst. vier en veertig km lang.
Net voor Sinzig kneep ik in de remmen: 'Dat kan toch niet waar zijn! Heeft Titus zelfs zijn teken op de route gezet?'
Titus maak je geen zorgen: Ik heb even wat speurwerk gedaan. het was geen Godsgeschenk; slechts een T-shirt sticker.
Het verschil met het Ahrtal en het volgen van de Rijn was een verschil van dag en nacht.
Zo mooi de eerste vijfenveertig kms waren, zo bedroevend waren de volgende 40. Jullie kennen intussen mijn orientatievermogen. In de vreselijke stad Andernach reed ik verkeerd. In Koblenz raakte ik het spoor volkomen bijster. Veel automobilisten bracht ik in verwarring, terwijl ze de handen weemoedig tot de hemel reikten. Dwars door alle verkeersborden, verkeerstekens, en de boosheid van automobilsten, die niets van fietsers snappen, zocht ik mijn weg naar de Rijnoever. Het kwaad was beslecht.
Niet veel verder haalde ik een echtpaar in. Aan de Koga's zag ik dat het Nederlanders waren. Heel gezellig hebben ik samen met Lenie en Niek ander half uur gefietst. Zij hadden een hotelletje
Ze gingen naar Salzburg. In Saalbach werkte hun zoon.
Even heb ik een lijntje uitgeworpen om ook in Boppard te overnachten. Achteraf , goed dat ik dat niet heb gedaan. Anders was mijn blog van vandaag nooit afgekomen.
Overigens Spaghetti Bolognese als voor gerecht en een Truitre voor nog geen € 15 valt niet te versmaden!
Heb kunnen handelen over de prijs van de kamer.
003 20120617 Nideggen Leimbach bij Adenau 76 km
Allereerst Hugo: Lang zal hij leven, lang zal hij leven!' Ja, ja, alweer 35 jaar. Vanmorgen om zes uur heb ik hem al een kaart gestuurd.
Vandaag voor de eerste keer alleen fietsen. Ik had op Google Earth al gezien dat het hoogte profiel er niet om loog. Voorbij Adenau moest ik een berg op van 600 en nog wat meters met een stijgingspercentages van 19 % . Ik heb aan Titus gedacht, want die zou voor me bidden.... dat zou ik vandaag weleens nodig kunnen hebben!!??
Het ontbijt was perfect. Het was geen enkel probleem om enkele dikke boterhammen voor onderweg te maken. Ik kreeg zelfs Aluminiumfolie.
Voor negen uur zat ik op de fiets. Ik had me er helemaal op ingesteld, dat ik vanaf vandaag alleen zou moeten fietsen. Kon ik van de route afwijken wanneer ik wilde.....Hahahahaha.
De eerste kms ging het al mis. In een heerlijk afdaling suisde ik naar beneden. 'Shit' afslag gemist.
Toen gaf de Garmin aan dat ik links moest: onverharde weg. 'Tja, toch maar proberen. Na 100 meter zakten mijn wielen zo diep in de slijk dat ik eigenlijk al niet meer kon fietsen. Maar Jos Kramer had gisteren nog uitdrukkellijk gezegd dat ik alleen de route mocht volgen. En omdat ik gespeend ben van eigenwijsheid, heb ik zijn raad opgevolgd.
Ik heb mijn route vervolgd totdat ik voor een hek stond: ' Wildschütz Tor' Ja,ja, je moet wel een rund zijn om daar door heen te gaan. Niet alleen mijn fiets, maar ook ik stond tot mijn enkels in de drassige grond. 'Jos Kramer , je kunt me wat, maar ik zoek een alternatieve route.'
Dat viel niet mee! ik raakte steeds verder van de route verwijderd.
Dan maar een nieuwe route tot Adenau ingeven. 'Dat wordt natuurlijk een route met verrassing, ik heb nu geen invloed meer!' De navi berekende razendsnel een nieuwe route. Juist vanaf het punt waar ik stond. Overigens ik wilde op dat moment wel heel graag van die weg af; de motorrijders scheurden langs me heen, alsof ik al op de Nurnburgring was.
Het binnenweggetje gevolgd en de eerste weg rechts. 'Shit, halfverhard, en het pad gaat zo de wolken in.' ' Toch maar proberen' Je raadt het al het werd weer niks. Veel te steil en dwars door de bushbush.
'Er zit toch ook een mogelijkheid op om de onverharde paden te vermijden!'
Die optie was gauw gevonden en er rolde eindelijk een te fietsen route uit. Vanaf dat moment ging het redelijk goed. Totdat ik links af moest en er een bord stond met een hellingspercentage van 14 %. Even diep adem halen en toch maar proberen. Het was tenslotte maar 3 km. Ja, ja, weer wat wijzer en een illussie armer: 2 Km heb ik het vol gehouden. Toen moest ik een paar honderd meter lopen. Van gif ging het toen plotseling heel goed.
Toen ik in het Ahrtal kwam had de politie voor ''mij speciaal het Ahrtal bij Schuld helemaal autovrij gemaakt. Het werd plotseling heel gezellig! Want er fietsten honderden wielrijders, gezinnetjes, gesoigneerde wielrenners en gepensioneerden met een e-bike.
Langzaam begon de pijp leeg te raken, Nog maar 2 km van Adenau verwijderd , zag ik een motor hotel. Daar ben ik gestopt en kon ik binnen mijn budget overnachten, eten en ontbijten.
Internetten gaat , maar telefoneren niet. Dus Henrian ik kan geen contact met je krijgen alleen via email.
Vanavond ik 'Nacken en Zalm in alumiuniumfolie!
Smakelijk eten!
Ps. Hier slaap ik
Ennuh... een mooi uitzicht
Dag 002 20120616 Wegberg/Moorhoven Nideggen 87 km
Om half zes was ik al wakker. Kon het nog tot 10 over zes in bed uithouden.
Om 8.00 uur zaten we aan het ontbijt. We waren de enige gasten. We kregen een prima ontbijt met zelfs roerei met gebakken spek. Niet Schlecht.... voor twee oude fietsende mannen.
Toen we op de fiets stapten begon het voor de afwisseling weer eens te regenen. Regenbroek aan, regenjack aan. Na 10 minuten hetzelfde ritueel maar nu andersom.
Onze route vandaag ging naar Jülich, Duren en via de Rurtalweg/Kaiserroute naar Nideggen.
We begonnen op een hoogte van ca. 65 meter. Na 14 km de gpxroute te hebben gevolgd moesten we toch maar weer eens van de route afwijken: na 25 km stonden we op dezelfde plaats. 'Hier waren we toch al!'zei Jos Kramer met protest in de stem. Ik kon er niet omeen Hij had zoals gewoonlijk weer gelijk Mijn reactie dat hij nu voor hetzelfde geld twee keer dat stukje van de route had gefietst, had niet het gewenste effect. 'Als ik de Edge 800 heb laden we beiden de gpxroute in en dan kunnen we elkaar , indien nodig, mooi corrigeren' Nee dat vond ik niks: 'Dan hebben we het alleen nog maar over 'gaan we rechts, links over volgen we de gpxroute. Vanavond aan tafel hadden we het er nog over.
In Jülich fietsten we op 80 meter hoogte. Vanaf dat moment hebben we geen auto meer gezien.
We fietsten over diverse bruggetjes links en rechts stroomopwaarts. Regelmatig waren er prachtige stroomversnellingen en kleine watervalletjes. Op zo'n moment liep ook meteen het fietspad omhoog.
.
Vijf km voor Nideggen zaten we op 160 meter hoogte. Links en rechts werden de heuvels al hoger en hoger.
Ik las toen een smsje van Henrian. ..................jullie schatjesxxxxxxxxx. 'Tjonge, jonge' zei Jos Kramer''en dat al na twee dagen!'
Het venijn zat in de staart. De laatste 2,5 km hebben we nog eens 160 meter overwonnen. Jos bleef keurig achter me fietsen. Na een opmerking ging hij me voorbij. Hij fietst tenslotte veel sneller bergopwaarts dan ik. Me zelf wijsmakend: 'Maar hij weegt 15 kg lichter, en heeft 12 kg bagage minder.' Smoesjes. Nideggen ligt op 320 meter hoogte.
We waren nog maar tien minuten in Nideggen toen Henriette en Henrian daar waren. Inderdaad zelfs al na twee dagen een hartelijk weerzien.
We vroegen of ik ergens zou kunnen overnachten. Nog geen vijf minuten later stond er iemand van Hotel 'Der Ratskeller'aan tafel en vertelde dat ze nog net één eenpersoonkamer vrij hadden.
Boven bleek het gewoon een twee persoonkamer te zijn. Wel iets boven het budget, maar Henrian betaalde!!!
Samen hebben we heerlijk gegeten en tegen half acht zijn Jos, Henriette en Henrian vertrokken.....
Tja .....toch wel vreemd: ik daar alleen in een vreemde stad.
Ben maar gauw mijn blog gaan schrijven...
Op facebook zie je de route.
Dag 001 20120615 Pfalzdorf Wegberg/Moorhoven 102 km
Ik zat vanmorgen mijn email nog even te checken toen tegen achten Jos Kramer plotseling in vol ornaat voor me stond, met een grijns van hier tot Tokio.
'Je wilt me toch niet zeggen dat.......'
'Ja, ik fiets 2 dagen mee!'
'Lu...' was mijn reactie. Weken lang heb ik op mijn manier geprobeerd op hem om te praten een paar dagen mee te fietsen. Jos was onverbiddelijk: Ik stelde mijn doelen veel te hoog. Oké!!
Wat was dat een leuke verrassing en die twee vrouwen maar giebelen. Hadden ze al drie weken geleden bekokstoofd. De dames komen morgen naar Nideggen. Kunnen we gezellig samen eten en daarna gaat de Duitslandtour alleen verder.
Heerlijk samen ontbeten en broodjes gemaakt voor onderweg.
Net voor 9.00 uur belde Sander, die me(ons) veel succes wenste.
Exact om 9.00 uur zaten we op de fiets. Ik kende die Jos Kramer niet terug: hij zat te springen op de fiets. De druilerige regen had totaal geen invloed op zijn humeur. We waren Pfalzdorf nog niet uit of hij begon het hele 60-tiger jaren repertoire te zingen, zoals, 'Zachtjes tikt de regen...., Sophietje...., De wind was lang...., etc..... . Lachend zeiden we tegen elkaar: 'Als de jeugd ons zou horen met ons bejaarden repertoire!'
We hadden het zo druk met elkaar, dat we regelmatig een afslag van de route miste. Maar niet getreurd: met de Velomapkaart zit je zo weerop een alternatieve goed fietsbare weg. Steeds in de buurt van de route en natuurlijk ook regelmatig op de route.
We reden langs een klein smal maar oh zo mooi paadje langs de Niers tot een viaduct van de A 40.
Daar moesten we onderdoor lopen omdat het te laag was om te fietsen.
Meteen na het viaduct zagen we een bordje 'Bauerncafé'. Het leek meer op een sterrenrestaurant, inclusief de prijzen op de kaart. We dronken alleen koffie. De eigenaresse vond ons zo zielig, toen we vertelde dat we tot de Bodensee fietste, dat we spontaan een stuk Kuchen kregen en een appeltje voor onderweg. Haar man vond het maar niks. Geen omzet met dat shit weer en dan ook nog de verse Kuchen weggeven......
Rond Viersen was een prima fietspad aangelegd, dat ons mooi om de drukte van de grote stad leidde. Ook van Mönchengladbach hebben we niet veel gezien.
In Viersen hield het op met regenen. Binnen een half uur waren we droog. Om mijn Goretex jackje maak ik me wel een beeetje zorgen: De wasbeurt om het weer volledig waterdicht te maken was dus mislukt. Henrian brengt het waterproof spul morgenavond mee.
In Wegberg hebben we een pilsje gedronken. Ondertussen belde Jos Kramer om een slaapplaats te vinden.
We hebben nog 4 km gereden naar Moorhoven. Hotel 'ALte Schlagbaum'. De kamer is prima het eten uitstekend volgens de Duitse 'Gut Bürgerliche Küche'. Terwijl Jos Kramer naar Ukraïne Frankrijk kijkt werk ik aan mijn blog.
De spannende plannen voor vanavond zullen niet verder reiken dan rustig op bed naar het voetballen kijken.......
De route is te zien op facebook
Wat moet ik persé meenemen
Om half één vanmiddag was ik klaar met mijn laatste muzikale activiteiten. Dus nu zorgvuldig alles in orde maken:
Al weken terug heb ik een flesje speciale Rohloffnaaf olie- en spoelolie gekocht. Met de spoelolie de oude olie goed verwijderen en daarna de nieuwe olie als een infuus in de naaf spuiten.
Nieuwe banden was eigenlijk nog wel niet echt noodzakelijk, maar ik heb ze toch maar gewisseld.De omschrijving die Schwalbe van de 'Marathon Dureme' geeft liegt er niet om:
- Deze Marathon is een droom. In deze band is het complete pakket van de Schwalbe Evolution Technologie samengebracht: High Density Guard. SnakeSkin zijwand. RoadStar Triple compound. Deze techniek op het hoogste niveau combineren wij met een klassiek, veelzijdig profiel dat zich op alle wegen thuis voelt: de Dureme gedraagt zich soeverein op paden en rolt fenomenaal licht op de weg.
Henrian had al een heleboel kleren klaargelegd. Ze is een schat, maar soms vergeet ze dat je slechts drie tassen bij je hebt. Het is me toch gelukt om bijna alles in de tassen te krijgen.
Even uitproberen hoe ik ze ook alweer moet bevestigen...... Ik laat ze maar zitten dan hoef ik dat morgenvroeg niet te doen.
Hahahaha mijn karretje ziet er weer patent uit!
De laatste voorbereidingstocht
Afgelopen zondag een tocht van 75 km gefietst met .....tig heuveltjes rond Sonsbeck.
Vandaag heb ik wederom met J.Kr. een tocht van 90 km gefietst.
Normaal zet ik een tocht uit die ik upload naar de Edge 705. Dat heeft als voordeel dat je op elk moment kunt zien, hoe ver je nog moet.
Vandaag hebben we zo maar ' ins Blaue hinein' gereden.
Via Bedburg-Hau richting Huisberden en Wardbeyen Kleve en Emmerich. Alleen maar autoluwe weggetjes. Buiten de bebouwde kom van Emmerich natuurlijk onmiddellijk de landweggetjes weer opgezocht. We kwamen in Netterden bij de brug van het grenskanaal. Als je de eerste etappe van vorig jaar bekijkt dan zie je een foto van dezelfde brug. Grappig.... ik was er nooit meer geweest. J. Kr. had wat last van een onwillige kuitspier. Ik moet zeggen dat ik me kiplekker voelde. In Kalkar hebben we bij de Italiaan een kop koffie gedronken. Ik zat te zingen en de dame van de ijssalon raakte meteen in vervoering. Ze vroeg of ik ook Italiaans kon zingen. Ik nam onmiddellijk haar hand vast en begon ' Che gelida manina' uit La Boheme te zingen. Er kwamen blosjes op haar wangen, Hahahahaha. Het laatste stuk naar huis ging over de Totenhügel' bij Neulouisendorf.
De klimmetjes gingen prima en ik voelde geen enkele verzuringen in de benen.
Kortom..... we kunnen er aan beginnen. Ruim 3800 kms aan voorbereiding. Nu nog zorgen dat ik mijn fietstassen met zo weinig mogelijk bagage inpak en a.s. vrijdag om exact 9.00 uur valt het startschot!